Astronomia - Kosmos

Rok 2012 to kolejna data “końca świata”. Niektórzy nawet obliczyli jego dokładną datę na 21.12.2012. Nie powiedzieli tylko czy przed południem czy po południu? Wieszcze końca świata nie zdają sobie chyba sprawy o czy mówią. Świat, zgodnie z dzisiejszą wiedzą, ma rozmiar wielu miliardów lat świetlnych, biliony galaktyk i tryliardy gwiazd. Jak wyobrażają sobie oni jego koniec? Ktoś po prostu wyłączy wtyczkę?

Niestety wyobraźni brakuje też wielu ludziom, którzy utożsamiają się z każdą kolejną apokalipsą. Oczywiście strach był zawsze doskonałym narzędziem kontroli społeczeństw, o czym wiedzą ludzie władzy od tysięcy lat. Ze przypomnę tylko Faraona, w któym pięknie ukazana została manipulacja kapłanów “szarą masą”. Obecnie te manipulacje są bardziej wysublimowane ale technika pozostała taka sama.

Oczywiście ludzie wiedzy zdają sobie sprawę, że najbliższe lata zapowiadają si edla Ziemi nie najweselej. Wisząca w powietrzu wojna atomowa, rozregulowany klimat, czy wiele zapalnych punktów ruchów społecznych - to tylko niektóre z zagrożeń, które czekają śpiące ziemskie społeczeństwo.

Ale spokojnie, koniec świata nam nie grozi. Powiem więcej - końca świata nigdy nie będzie.

read comments (0)

Temat starożytnej astronomii jest bardzo obszerny. Jedyne co możemy z pewnością stwierdzić to to, że wiedza starożytnych nie ustępowałą wiedzy współczesnych astronomów. A w wielu przypadkach nawet ją przewyższała. Dla przykładu Sumerowie wiedzieli już o istnieniu planet transsaturnicznych na długo przed “odkryciem” Urana (1781), Neptuna (1846) czy Plutona (1930). Zgodnie z tym co wiedzieli Sumerowie, w naszym Układzie Słonecznym jest jeszcze 1 nieodkryta wciąż planeta. Wszystkich obiektów, jeszcze przed Sumerami było 12 (włączając w to Słońce i Księżyc), jednak jeden z nich - Featon (Tiamat) - został zniszczony. Obecnie w miejscu jego orbity - pomiędzy Marsem a Jowiszem - znajduje tzw. Pas Asteroidów, z największą z nich - Ceres, która w momencie swojego odkrycia została wzięta za planetę.
Zachęcam do obejrzenia ciekawego filmu na temat wiedzy astronomicznej, a właściwie astrologicznej (wszak dopiero z astrologii wywodzi się astronomia) starożytnych cywilizacji.

read comments (4)

Księżyc jest naturalnym satelitą Ziemi. Obserwujemy go każdego dnia, jednak raz na jakiś czas w wyniku zaćmienia Księżyca mamy wrażenie, że znika nam z oczu.
O Zaćmieniu Księżyca mówimy wówczas gdy Ziemia znajduje się między Słońcem a Księżycem i Księżyc „wejdzie” w stożek cienia Ziemi.
Zaćmienie może być całkowite lub częściowe. Zaćmienie całkowite występuje wówczas gdy Księżyc krążąc wokół Ziemi przejdzie cały przez stożek cienia całkowitego. Efektem jest całkowicie ciemna powierzchnia Księżyca. Zaćmienie całkowite może trwać nawet około dwóch godzin. Natomiast jeśli jedynie część Księżyca znajdzie się w stożku cienia całkowitego Ziemi, wówczas mamy do czynienia z zaćmieniem częściowym.
Zaćmienia Księżyca wbrew powszechnej opinii występują rzadziej niż zaćmienia Słońca. Obliczono, że średnio na trzy zaćmienia Słońca przypadają dwa zaćmienia Księżyca. W przeciwieństwie do zaćmień Słońca, zaćmienia Księżyca można obserwować bezpiecznie bez potrzeby korzystania z żadnych filtrów ochronnych.

read comments (0)

Gwiazdozbiór inaczej nazywany konstelacją jest grupą gwiazd, która zajmuje pewien obszar nieba. Ludzie połączyli je w symboliczne kształty oraz nadali nazwy chociaż gwiazdy te w rzeczywistości nie są ze sobą fizycznie połączone w żaden sposób.
Podziału nieba na gwiazdozbiory dokonano około IV wieku p.n.e. w Grecji. Wyróżniono wówczas ponad czterdzieści konstelacji. Na początku wieku XIX ustalono kolejne gwiazdozbiory. Ostatecznie w 1925 roku Międzynarodowa Unia Astronomiczna ustaliła istnienie osiemdziesięciu ośmiu konstelacji.
Zależnie od pory roku poszczególne gwiazdozbiory są lepiej lub mniej widoczne. Spośród wszystkich konstelacji możemy wyróżnić gwiazdozbiory zodiakalne oraz okołobiegunowe. Wyróżniamy dwanaście konstelacji zodiakalnych takich jak Baran, Byk, Bliźnięta, Rak, Lew, Panna, Waga, Skorpion, Strzelec, Koziorożec, Wodnik oraz Ryby. Należy tu wyraźnie zaznaczyć, że astronomiczne gwiazdozbiry nie mają nic wspólnego (poza nazwami) z fazami zodiakalnego rozwoju w astrologii. To, że gwiazdozbiory - czyli zodiak syderyczny i Zodiak astrologiczny - czyli zwrotnikowy, to dwa zupełnie różne Zodiaki przerasta wiele “tęgich naukowych głów”. Stąd w różnych “naukowych” czasopismach od czasu do czasu można wyczytać bredzenie o “13 znaku Zodiaku”, jakoby “przeoczonym” przez astrologów.
W przypadku gwiazdozbiorów okołobiegunowych wyróżniamy Wielką Niedźwiedzicę, Małą Niedźwiedzicę, Żyrafę, Kasjopeję, Cefeusza oraz Smoka. Konstelacje te charakteryzują się tym, że nie zachodzą one lub nie wschodzą dla danego miejsca na Ziemi.

read comments (0)

Galaktykami nazywamy skupiska układów planetarnych, mgławic oraz gwiazd. Wszystkie obiekty znajdujące się w galaktyce krążą wokół jej jądra, zwanego także jądrem galaktyki.
Możemy wyróżnić kilka rodzajów galaktyk. Pierwszym jest galaktyka spiralna charakteryzująca się spiralnym kształtem. Jest to rodzaj najbardziej powszechny stanowiący bowiem około 60 % wszystkich galaktyk. Droga Mleczna czyli galaktyka w której znajduje się nasz Układ Słoneczny jest właśnie galaktyką o budowie spiralnej.
Kolejnym typem jest galaktyka eliptyczna. Charakteryzuje się ona owalnym spłaszczonym kształtem. Galaktyki te składają się z setek milionów gwiazd jednak w porównaniu z innymi rodzajami, są małe. Wiele z nich to galaktyki karłowate.
Innym rodzajem są galaktyki soczewkowate, które budową przypominają zarówno galaktyki spiralne jak i eliptyczne. Stanowią one niejako formę pośrednią. Jądro galaktyki soczewkowatej jest podobne do tego znajdującego się w silnie spłaszczonej galaktyce eliptycznej. Istnieją także galaktyki nieregularne. Są one zbiorowiskami gwiazd oraz pyłu międzygwiezdnego. Charakteryzują się one nieregularną budową morfologiczną.

read comments (0)

No cóż, nie pierwszy to już raz i niestety nic nie wskazuje na to, że ostatni polscy “naukowcy” zbłaźnili się pisząc list otwarty do Minister Pracy w sprawie rozporządzenia wprowadzającego w życie klasyfikację zawodów i specjalności (a wśród nich m.in. zawodu astrologa). “Kwiat” nauki polskiej nie omieszkał poinformować opinii publicznej o swojej ignorancji.

No ale skoro astrologia wciąż kojarzona jest, niestety dzięki części astrologów, z ostatnią stroną w popularnym tygodniku, to takie są tego efekty.

Należy jednak zaznaczyć, że światowy kryzys, na który powołuje się “kwiat” nauki z pewnością nie został wywołany przez astrologów czy radiestetów. Może panowie ekonomiści, statystycy itp. czołówk naukowców ma sobie coś w tym temacie do zarzucenia.

Nie słyszę?

Jeśli z taką samą znajomością tematu szanowne grono “naukowców” zajmuje się też innymi dziedzinami naszego życia, to nic dziwneg, że nasz kraj wciąż stoi w zaściankowej części świata. I wszystko byłoby dobrze, każdy ma prawo do braku wiedzy, byleby te “naukowe” fanaberie nie były finansowane z naszych podatków a ci “mędrcy” nie uczyli kolejnych pokoleń życia w ignorancji.

Quo vadis nauko?

read comments (0)

W nocy z 20 na 21 lutego maksymalną jasność na naszym niebie osiągnie planeta Wenus. Można ją oglądać wieczorem ok. 25 stopni nad zachodnim horyzontem.

Planety świecą światłem odbitym od Słońca. Ich jasność zależy od odległości od naszej planety i aktualnej fazy. Problemów z określeniem momentu maksymalnego blasku nie ma z planetami zewnętrznymi. One świecą najjaśniej w opozycji, czyli w momencie, gdy ustawią się w jednej linii ze Słońcem i Ziemią (moment ten przypomina pełnię Księżyca).
Planety wewnętrzne - Wenus i Merkury, sprawiają trochę więcej problemów. Gdy w jednej linii ustawi się na przykład Ziemia, Merkury i Słońce, planeta jest widoczna albo na tle tarczy naszej dziennej gwiazdy, albo blisko Słońca, a przez to jej nocne obserwacje są utrudnione.

Maksymalny blask planety Wenus będzie można obserwować o godzinie 0:30 w nocy z piątku na sobotę. O tej porze Wenus w Polsce będzie pod horyzontem, więc na obserwacje należy się wybrać wieczorem 20 albo 21 lutego.

Maksymalny blask Wenus sięgnie -4.6 magnitudo (20 razy jaśniejszy od najjaśniejszej gwiazdy naszego nieba - Syriusza). Tylko Słońce i Księżyc przewyższają Wenus swoją jasnością.

Na podstawie informacji Centrum Astronomicznego PAN w Warszawie.

read comments (0)